ไอ้หนูเอ๊ย... ถ้าเอ็งยังจำทางเก่าๆ แถบชานเมืองได้ละก็ คงเคยเห็นไอ้ตึกร้างหลังใหญ่ที่ปลูกทิ้งไว้นั่นกระมัง? คนรุ่นเก่าๆ อย่างข้าพเจ้าเรียกมันว่า โรงงานผลิตเครื่องสำอาง เก่าแก่ที่เคยรุ่งเรืองนัก แต่เดี๋ยวนี้... มันเหลือแค่โครงเปล่าๆ กับเรื่องเล่าชวนขนหัวลุก ที่วนเวียนเหมือนกลิ่นหอมปนสาบสางที่ติดตรึงอยู่ในอากาศ.
เรื่องมันก็ผ่านมานานนมแล้ว จนแทบจะเลือนหายไปกับกาลเวลา แต่บางครั้งบางคราว พอได้ยินเสียงลมพัดวูบไหว หรือเห็นเงาตะคุ่มๆ ยามค่ำคืน เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ยังคงดังชัดเจนในความทรงจำ เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง. ไม่ใช่เสียงกระซิบของคนเป็นหรอกนะไอ้หนู... แต่มันเป็นเสียงของอะไรบางอย่าง ที่ยังคงวนเวียนอยู่ตรงนั้น.
ตำนานแห่งความงามที่ถูกสาป
สมัยก่อนนู้น โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แห่งนี้เคยเป็นที่ภาคภูมิใจของคนในชุมชนเชียวแหละ เขาล่ำลือกันว่าเครื่องสำอางจากที่นี่ทำให้สาวๆ สวยดุจนางในฝัน ผิวพรรณผุดผ่องจนหนุ่มๆ ต้องเหลียวหลังมอง. ผลิตภัณฑ์ของเขามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ด้วยความลับในการปรุงที่ไม่มีใครล่วงรู้ จนบางคนกระซิบกระซาบกันว่ามันไม่ใช่แค่สมุนไพรธรรมดาๆ ที่ใช้.
แต่ไม่นานหลังจากที่กิจการรุ่งเรืองถึงขีดสุด เรื่องราวแปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้น คนงานบางคนเล่าว่าได้ยินเสียงคนกระซิบเรียกชื่อตัวเองในความมืด บ้างเห็นเงาสะท้อนในกระจกที่ไม่ใช่เงาของตนเอง. และที่น่าขนลุกคือบางครั้ง ผลิตภัณฑ์ที่บรรจุเสร็จ กลับมีรอยนิ้วมือเล็กๆ ปรากฏอยู่บนตลับแป้ง ทั้งๆ ที่มันถูกปิดสนิทมาตั้งแต่แรกเริ่ม.
เงาในส่วนผสมลับ
ข้าพเจ้าเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยเข้าไปข้องแวะกับ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แห่งนี้อยู่พักหนึ่ง ตอนนั้นข้าพเจ้าเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่หางานทำ. บรรยากาศภายในโรงงานชวนให้รู้สึกอึดอัดพิกล มีกลิ่นหอมหวานของดอกไม้นานาชนิดผสมกับกลิ่นสารเคมีจางๆ แต่ก็มีกลิ่นบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เหมือนกลิ่นอับชื้นปนสาบสางที่ติดจมูก.
ที่นั่นมีคนงานหญิงคนหนึ่ง ชื่อ “แม่นวล” เธอเป็นหญิงสาวที่ใบหน้าหม่นหมองนัก ทำงานในส่วนผสมสารเคมีลับ ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้. แม่นวลมีท่าทีลึกลับ มักเก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยพูดจากับใครนัก แต่ดวงตาของเธอมักจะฉายแววหวาดกลัวอยู่เสมอ. มีข่าวลือหนาหูว่าเธอถูกกดดันให้ปรุงส่วนผสมบางอย่างที่ผิดธรรมชาติ เพื่อให้ผลิตภัณฑ์มีประสิทธิภาพเกินจริง และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องร้ายๆ ทั้งปวง.
เสียงร่ำไห้จากอดีต
ไม่นานหลังจากนั้น แม่นวลก็หายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน หรือเกิดอะไรขึ้นกับเธอ. เจ้าของโรงงานแจ้งความว่าเธอหนีไป แต่คนในชุมชนต่างก็ไม่เชื่อ. พวกเขาเชื่อว่าแม่นวลถูกทำให้หายไป เพราะเธอรู้ความลับบางอย่างที่มืดมิดของ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แห่งนี้. หลังจากที่แม่นวลหายตัวไป ปรากฏการณ์แปลกๆ ในโรงงานก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ.
เสียงกระซิบที่เคยแผ่วเบากลับชัดเจนขึ้น กลายเป็นเสียงร้องครวญครางยามค่ำคืน. เงาที่เคยเลือนลางกลับปรากฏชัดเจนขึ้นในมุมมืดของห้องเก็บของ. และที่น่าตกใจที่สุดคือ ผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางบางล็อตที่ผลิตออกมา กลับทำให้ผู้ใช้บางคนมีอาการแพ้รุนแรง ผิวหนังกลายเป็นปื้นดำคล้ำเหมือนถูกสาปแช่ง. เจ้าของโรงงานพยายามปกปิดเรื่องราวทั้งหมด แต่ไฟก็เริ่มไหม้จากภายใน จนในที่สุด โรงงานแห่งนี้ก็ต้องปิดตัวลงในที่สุด.
บทสรุป: ความงามที่ต้องจ่าย
จนกระทั่งทุกวันนี้ ถ้าเอ็งไปยืนหน้า โรงงานผลิตเครื่องสำอาง ที่ถูกทิ้งร้างแห่งนั้นยามพลบค่ำ เอ็งอาจจะได้ยินเสียงลมพัดหวิวๆ ผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหัก. เสียงนั้นบางครั้งก็เหมือนเสียงกระซิบแผ่วเบาที่พร่ำเพ้อถึงความงามที่ถูกช่วงชิงไป. บางครั้งก็เหมือนเสียงร่ำไห้ของความเจ็บปวดที่ไม่มีใครได้ยิน.
มันเป็นบทเรียนที่ว่า... บางสิ่งบางอย่างที่ได้มาด้วยความไม่ชอบธรรม หรือแลกมาด้วยความทุกข์ทรมานของผู้อื่น ไม่ว่าจะดูงดงามแค่ไหนในตอนแรก สุดท้ายมันก็จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้เสมอ. ความงามที่แท้จริงหาใช่สิ่งปรุงแต่งที่ฉาบฉวย แต่เป็นความบริสุทธิ์ของจิตใจ และความซื่อสัตย์ต่อตนเองและผู้อื่น. ไอ้โรงงานแห่งนั้นมันสอนบทเรียนอันน่าสะพรึงกลัวว่า บาปบุญคุณโทษมีจริงเสมอ และไม่มีความลับใดในโลกที่จะถูกซ่อนเร้นไว้ได้ตลอดไป.
